Info

Een klassieke verzameling vogelgedichten

Een klassieke verzameling vogelgedichten

Vogels in het wild en huiselijk zijn van nature heel interessant voor mensen, aardse wezens die we zijn, en in het bijzonder voor dichters, de wereld van vogels en de eindeloze verscheidenheid aan kleuren, vormen, maten, geluiden en bewegingen is al lang een enorm rijke bron van inspiratie , symbool en metafoor. Omdat ze vliegen, dragen ze associaties van vrijheid en geest op hun vleugels. Omdat ze communiceren in liedjes die vreemd zijn aan de menselijke taal en toch muzikaal doen denken aan menselijke gevoelens, schrijven we karakter en verhaal aan hen toe. Ze verschillen duidelijk van ons, en toch zien we onszelf erin en gebruiken we ze om onze eigen plaats in het universum te overwegen.

Hier is onze verzameling klassieke vogelgedichten in het Engels:

  • Samuel Taylor Coleridge,
    “De nachtegaal” (1798)
  • John Keats,
    “Ode aan een nachtegaal” (1820)
  • Percy Bysshe Shelley,
    “Naar een veldleeuwerik” (1820)
  • Edgar Allan Poe,
    “De raaf” (1845)
  • Alfred, Lord Tennyson,
    “The Eagle: A Fragment” (1851)
  • Elizabeth Barrett Browning,
    “Parafrase op Anacreon: Ode aan de zwaluw” (1862)
  • William Blake,
    “De vogels” (1863)
  • Christina Rossetti,
    “Een overzicht in vogelvlucht” (1866)
  • Christina Rossetti,
    "On the Wing" (1866)
  • Walt Whitman,
    “Out of the Cradle Endlessly Rocking” (1867)
  • Walt Whitman,
    'The Dalliance of the Eagles' (1881)
  • Emily Dickinson,
    "'Hope' is het ding met veren -" (# 254)
  • Emily Dickinson,
    "Hoog van de aarde hoorde ik een vogel;" (# 1723)
  • Paul Laurence Dunbar,
    “Sympathie” (1899)
  • Gerard Manley Hopkins,
    'The Windhover' (1918)
  • Gerard Manley Hopkins,
    'The Woodlark' (1918)
  • Wallace Stevens,
    'Dertien manieren om naar een merel te kijken' (1918)
  • Thomas Hardy,
    'The Darkling Thrush' (1902)
  • Robert Frost,
    'The Oven Bird' (1920)
  • Robert Frost,
    'The Exposed Nest' (1920)
  • William Carlos Williams,
    'The Birds' (1921)
  • D.H. Lawrence,
    “Turkije-haan” (1923)
  • D.H. Lawrence,
    "Humming-Bird" (1923)
  • William Butler Yeats,
    'Leda en de zwaan' (1928)

Opmerkingen over de verzameling

Er is een vogel in het hart van 'The Rime of the Ancient Mariner' van Samuel Taylor Coleridge - de albatros - maar we hebben ervoor gekozen om onze bloemlezing te beginnen met twee romantische gedichten geïnspireerd op het lied van de gemeenschappelijke nachtegaal. Coleridge's "The Nightingale" is een "gesprek gedicht" waarin de dichter zijn vrienden waarschuwt tegen de al te menselijke neiging om onze eigen gevoelens en stemmingen toe te schrijven aan de natuurlijke wereld, het lied van de nachtegaal horen als een droevig lied omdat de luisteraar is melancholie. Integendeel, Coleridge roept uit: 'De zoete stemmen van de natuur zijn altijd vol liefde / en vreugde!'

John Keats werd geïnspireerd door dezelfde soort vogel in zijn "Ode aan een nachtegaal" - het extatische lied van de kleine vogel zet de melancholieke Keats aan om wijn te wensen en vervolgens met de vogel te vliegen op "de uitzichtloze vleugels van Poesy" en vervolgens overweeg zijn eigen dood:

"Nu lijkt het meer dan ooit rijk om te sterven,
Om te stoppen op de middernacht zonder pijn,
Terwijl je je ziel in het buitenland uitstort
In zo'n extase! '

De derde van de Britse romantische bijdragers aan onze collectie, Percy Bysshe Shelley, werd ook genomen met de schoonheid van het liedje van een kleine vogel - in zijn geval een veldleeuwerik - en merkte ook op het overwegen van de parallellen tussen vogel en dichter:

'Gegroet u, gezegende Geest!

Als een dichter verborgen
In het licht van gedachten
Zingende hymnes niet verboden,
Tot de wereld is bewerkt
Om mee te voelen met hoop en vrees heeft het geen acht geslagen ... '

Een eeuw later vierde Gerard Manley Hopkins het lied van een andere kleine vogel, de bosleeuwerik, in een gedicht dat de "zoet-zoet-vreugde" van de door God geschapen natuur uitstraalt:

“Teevo cheevo cheevio chee:
O waar, wat kan dat zijn?
Weedio-weedio: er weer!
Zo miniem een ​​straaltje spanning! ”

Walt Whitman liet zich ook inspireren door zijn precies beschreven ervaring van de natuurlijke wereld - hierin is hij net als de Britse romantische dichters, ondanks alle verschillen tussen zijn poëzie en die van hen - en hij schreef ook het ontwaken van zijn poëtische ziel toe aan zijn het horen van de oproep van een spotlijster, in "Out of the Cradle Endlessly Rocking":

“Demon of vogel! (zei de ziel van de jongen)
Zing je inderdaad tegen je partner? of is het echt aan mij?
Want ik, dat was een kind, het gebruik van mijn tong slapend, nu heb ik je gehoord,
Nu weet ik meteen waar ik voor ben, word ik wakker,
En al duizend zangers, duizend liedjes, helderder, luider en treuriger dan de jouwe,
Duizend grommende echo's zijn in mij tot leven gekomen, om nooit te sterven. "

De 'Raven' van Edgar Allan Poe is geen muze of dichter, maar een mysterieus orakel, een donker en spookachtig icoon. De vogel van Emily Dickinson is de belichaming van de standvastige deugden van hoop en geloof, terwijl de spruw van Thomas Hardy een kleine sprankje hoop in een donkere tijd oplicht. De gekooide vogel van Paul Laurence Dunbar belichaamt de roep van de ziel om vrijheid, en de windhover van Gerard Manley Hopkins is extase tijdens de vlucht. De merel van Wallace Stevens is een metafysisch prisma, gezien dertien manieren, terwijl het blootgestelde nest van Robert Frost de gelegenheid is voor een gelijkenis van goede bedoelingen die nooit zijn voltooid. D.H. Lawrence's kalkoenhaan is een embleem van de Nieuwe Wereld, zowel prachtig als afstotelijk, en de zwaan van William Butler Yeats is de heersende god van de Oude Wereld, de klassieke mythe gegoten in een sonnet uit de 20e eeuw.


Bekijk de video: John Searle - Verzamelaar van klassieke motoren (Juni- 2021).