Info

De rol van Afro-Amerikanen in de Eerste Wereldoorlog

De rol van Afro-Amerikanen in de Eerste Wereldoorlog

Vijftig jaar na het einde van de burgeroorlog namen de 9,8 miljoen Afro-Amerikanen van het land een schamele plaats in de samenleving in. Negentig procent van de Afro-Amerikanen woonde in het Zuiden, de meeste gevangen in lagelonenberoepen, hun dagelijks leven gevormd door beperkende "Jim Crow" -wetten en bedreigingen met geweld.

Maar het begin van de Eerste Wereldoorlog in de zomer van 1914 opende nieuwe kansen en veranderde het Amerikaanse leven en de cultuur voor altijd. "Het erkennen van het belang van de Eerste Wereldoorlog is essentieel voor het ontwikkelen van een volledig begrip van de moderne Afro-Amerikaanse geschiedenis en de strijd voor zwarte vrijheid", betoogt Chad Williams, universitair hoofddocent Afrikaanse studies aan de Brandeis University.

De grote migratie

Hoewel de Verenigde Staten pas in 1917 het conflict zouden betreden, stimuleerde de oorlog in Europa de Amerikaanse economie bijna vanaf het begin, met een lange periode van 44 maanden groei, met name in de industrie. Tegelijkertijd daalde de immigratie uit Europa sterk, waardoor het aantal witte arbeidskrachten daalde. Gecombineerd met een pestkeverplaag die miljoenen dollars aan katoengewassen in 1915 en andere factoren verslond, besloten duizenden Afro-Amerikanen in het zuiden naar het noorden te gaan. Dit was het begin van de 'Great Migration' van meer dan 7 miljoen Afro-Amerikanen in de komende halve eeuw.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog trokken naar schatting 500.000 Afro-Amerikanen uit het zuiden, de meeste op weg naar de steden. Tussen 1910-1920 groeide de Afro-Amerikaanse bevolking van New York City met 66%; Chicago, 148%; Philadelphia, 500%; en Detroit, 611%.

Net als in het Zuiden werden ze geconfronteerd met discriminatie en segregatie in zowel banen als huisvesting in hun nieuwe huizen. Vooral vrouwen werden grotendeels verbannen naar hetzelfde werk als thuiswerkers en kinderverzorgers als thuis. In sommige gevallen werd de spanning tussen blanken en de nieuwkomers gewelddadig, zoals in de dodelijke rellen in East St. Louis van 1917.

"Rangen sluiten"

De Afro-Amerikaanse publieke opinie over de rol van Amerika in de oorlog weerspiegelde die van blanke Amerikanen: eerst wilden ze niet betrokken raken bij een Europees conflict, de snel veranderende koers eind 1916.

Toen president Woodrow Wilson voor het Congres stond om op 2 april 1917 om een ​​formele oorlogsverklaring te vragen, resoneerde zijn bewering dat de wereld 'veilig moet worden gesteld voor democratie' bij Afro-Amerikaanse gemeenschappen als een kans om te vechten voor hun burgerrechten binnen de VS als onderdeel van een bredere kruistocht om democratie voor Europa veilig te stellen. "Laten we een echte democratie voor de Verenigde Staten hebben", zei een redactioneel artikel in Baltimore Afro Amerikaan, "En dan kunnen we een huisreiniging aan de andere kant van het water adviseren."

Sommige Afro-Amerikaanse kranten waren van mening dat zwarten niet aan de oorlogsinspanning zouden moeten deelnemen vanwege de ongebreidelde Amerikaanse ongelijkheid. Aan de andere kant van het spectrum, W.E.B. DuBois schreef een krachtig redactioneel voor de krant van de NAACP, De crisis. “Laten we niet aarzelen. Laten we, zolang deze oorlog duurt, onze speciale grieven vergeten en onze gelederen dicht bij schouder sluiten met onze eigen blanke medeburgers en de geallieerde naties die vechten voor democratie. '

Ginder

De meeste jonge Afro-Amerikaanse mannen waren bereid en bereid om hun patriottisme en moed te bewijzen. Meer dan 1 miljoen geregistreerde voor het ontwerp, waarvan 370.000 werden geselecteerd voor service, en meer dan 200.000 werden verscheept naar Europa.

Vanaf het begin waren er verschillen in de manier waarop Afro-Amerikaanse militairen werden behandeld. Ze zijn opgesteld met een hoger percentage. In 1917 trokken lokale ontwerpborden 52% van de zwarte kandidaten en 32% van de witte kandidaten.

Ondanks een duw van Afro-Amerikaanse leiders voor geïntegreerde eenheden, bleven zwarte troepen gescheiden en de overgrote meerderheid van deze nieuwe soldaten werd gebruikt voor steun en arbeid, in plaats van te bestrijden. Hoewel veel jonge soldaten waarschijnlijk teleurgesteld waren om de oorlog door te brengen als vrachtwagenchauffeurs, stuwadoors en arbeiders, was hun werk van vitaal belang voor de Amerikaanse inspanning.

Het oorlogsdepartement stemde ermee in om 1.200 zwarte officieren op te leiden in een speciaal kamp in Des Moines, Iowa en in totaal werden 1.350 Afro-Amerikaanse officieren in dienst gesteld tijdens de oorlog. Onder druk van het publiek creëerde het leger twee geheel zwarte gevechtseenheden, de 92e en 93e divisies.

De 92e Divisie raakte verstrikt in een raciale politiek en andere blanke divisies verspreidden geruchten die haar reputatie beschadigden en haar mogelijkheden om te vechten beperkten. De 93e werd echter onder Franse controle geplaatst en had niet dezelfde vernederingen. Ze presteerden goed op de slagvelden, met de 369e nagesynchroniseerde de "Harlem Hellfighters" - het winnen van lof voor hun fel verzet tegen de vijand.

Afro-Amerikaanse troepen vochten in Champagne-Marne, Meuse-Argonne, Belleau Woods, Chateau-Thierry en andere grote operaties. Het 92e en 93e geleden meer dan 5.000 slachtoffers, waaronder 1.000 soldaten gedood in actie. De 93e omvatte twee Medal of Honor-ontvangers, 75 Distinguished Service-kruisen en 527 Franse "Croix du Guerre" -medailles.

Rode zomer

Als Afro-Amerikaanse soldaten witte dankbaarheid voor hun dienst verwachtten, waren ze snel teleurgesteld. Gecombineerd met arbeidsonrust en paranoia over het 'bolsjevisme' in Russische stijl, droeg de angst dat zwarte soldaten in het buitenland waren 'geradicaliseerd' bij aan de bloedige 'rode zomer' van 1919. Dodelijke rassenrellen braken uit in 26 steden over het hele land, waarbij honderd doden vielen . Ten minste 88 zwarte mannen werden gelyncht in 1919-11 van hen pas teruggekeerde soldaten, sommige nog in uniform.

Maar de Eerste Wereldoorlog inspireerde ook nieuwe vastberadenheid onder Afro-Amerikanen om te blijven werken aan een raciaal inclusief Amerika dat echt zijn bewering waarmaakte om het licht van democratie in de moderne wereld te zijn. Een nieuwe generatie leiders werd geboren uit de ideeën en principes van hun stedelijke collega's en blootstelling aan de meer gelijkwaardige kijk van Frankrijk op ras, en hun werk zou helpen de basis te leggen voor de burgerrechtenbeweging later in de 20e eeuw.

Bekijk de video: World War One ALL PARTS (Juli- 2020).